Kalemimden

Günlerden 15 Şubat 2020… Saatler 23.00’ü gösteriyordu. Sürekli hasta yatağında bir şeyler isteyen, yardım çağıran, çektiği acıdan rahatsızlık duyan babam artık tamamen sessizleşmişti; seslenmelerimize hiçbir tepki vermiyordu. Tedavi gördüğü 117 numaralı odaya çağrılan nöbetçi doktor, kontrolün ardından beni odasına çağırdı ve en kötüye hazırlıklı olmamızı söyledi. O an, bir aydır her gün korkuyla beklediğimiz kötü haberin geldiğini anlayınca zaman sanki…read more